اميد به زندگي بين مردان ايراني، 68-58 سال و بين زنان ايراني، 71-61 سال است. اين در حالي است که فقط 5 درصد از مردم ايران يعني 1 ميليون و 844 هزار و 967 مرد و 2 ميليون و 55 هزار و 846 زن، بيشتر از 65 سال سن دارند. سازمان بهداشت جهاني بيشترين مرگ و مير را در ميان مردم کشورهاي توسعه?يافته بين سنين 77 تا 81 سالگي و در ميان مردم کشورهاي درحال توسعه بين 35 تا 60 سالگي اعلام کرده است. جالب است بدانيد که بيشترين افراد بالاي 100 سال که از نظر پزشکي مورد آزمايش‌هاي مختلفي قرار گرفته‌اند و صحت کهولت سنشان هم به اثبات رسيده است، اهل کشورهاي آمريکا و ژاپن هستند. جاودانگي، يکي از بزرگ‌ترين آرزوهاي تمام ما انسان‌هاست اما نمي‌توان در اين دنياي فاني جاودانه ماند و زندگي کرد، فقط مي‌توان با يک برنامه‌ريزي صحيح و تغيير در روش زندگي، کيفيت و طول عمر را افزايش داد. مي‌پرسيد چطور؟ اين مطلب را مطالعه كنيد تا متوجه شويد. 
ازدواج
ازدواج مي‌تواند باعث افزايش طول عمر مردان شود. محققان دانشگاه هاروارد مي‌گويند احتمال رسيدن به سن 70 سالگي و بيشتر در بين مردان متاهلي که حداقل 20 سال از زندگي مشترکشان مي‌گذرد، بسيار بيشتر از مردان مجرد و حتي آنهايي است که از همسرشان جدا شده‌اند. ازدواج، نوعي آرامش رواني براي افراد به دنبال دارد و انزوا و افسردگي را از آنها دور مي‌کند. به همين دليل، مردان متاهل در مقايسه با مجردها کمتر به ناراحتي‌هاي عصبي و بيماري‌هاي قلبي مبتلا مي‌شوند و در نتيجه امکان افزايش طول عمرشان هم بالا مي‌رود، اما ازدواج‌کردن يا نکردن و طلاق‌گرفتن يا نگرفتن، تاثير چنداني بر طول عمر خانم‌ها ندارد! خانم‌ها معمولا سالم‌تر از آقايان زندگي مي‌کنند و به سلامت جسمي و رواني خود هم اهميت بيشتري مي‌دهند و به همين دليل کمتر در معرض ابتلا به انواع بيماري‌ها و مرگ زودرس مي‌گيرند. 
تغذيه 
اگر مي‌خواهيد از مرز 80 سالگي بگذريد و تجربه‌هاي بيشتري در اين دنيا داشته باشيد، چاره‌اي جز پيروي از يک رژيم‌غذايي مناسب نداريد. بهتر است براي رهايي از ابتلا به چربي و کلسترول خون و در نتيجه بيماري‌هاي قلبي، فکر خوردن فست‌فودها، غذاهاي چرب و سرخ‌کرده و انواع اسنک‌هاي شور و پرچرب را از سرتان بيرون کنيد. مي‌توانيد با خوردن روزانه 5 تا 9 واحد ميوه‌ و سبزي‌هاي خام و بخارپز، خطر ابتلا به انواع سرطان و مرگ ناشي از آن را در خودتان کاهش دهيد. مصرف منظم و حداقل روزي 3 واحد شير و لبنيات کم‌چرب و سبزي‌هاي سبز تيره مانند کلم بروکلي و اسفناج مي‌تواند استخوان‌ها را محکم و از ابتلا به پوکي استخوان پيشگيري كند. خوردن ماهي‌هاي چرب حاوي امگا3 و گردو و مغزهاي خام ديگر مانع زوال عقل و ابتلا به آلزايمر در اثر افزايش سن مي‌شود. استفاده از روغن‌هاي مفيد مانند روغن زيتون و کانولا، هم از سلامت قلبتان محافظت مي‌کند و هم باعث مي‌شود لطافت پوستتان از بين نرود. 
ژنتيک 
پژوهشگران با مطالعه و بررسي بيش از 1000 نفر از افراد بالاي 100 سال، به اين نتيجه رسيده‌اند که رابطه مستقيمي بين ژنتيک و افزايش طول عمر وجود دارد. يعني حدود 150 واحد ژنتيکي دست به دست هم مي‌دهند تا باعث افزايش طول عمر افراد يک خانواده يا حتي خاندان شوند. به عبارت ساده‌تر، اگر مادر، مادربزرگ، پدر يا پدربزرگ‌تان عمرهاي طولاني داشته‌اند، خيال شما هم مي‌تواند از بابت طولاني‌بودن عمرتان تا حدي راحت باشد. البته به شرطي که رفتارهاي پرخطري مانند استعمال مواد دخاني نداشته باشيد و روزي نيم ساعت ورزش کنيد.
آموزش 
حتما شنيده‌ايد که مي‌گويند «ز گهواره تا گور، دانش بجوي»! اين جستن دانش نه تنها به بالا رفتن اطلاعات و اعتماد به نفستان کمک مي‌کند، بلکه باعث مي‌شود کمي هم بيشتر در اين دنيا زندگي کنيد. پژوهشگران معتقدند اگر افراد بالاي 40 يا 50 سال براي آموزش يک زبان ديگر، نقاشي، خط،‌ موسيقي يا حتي سفالگري به کلاس‌هاي آموزشي بروند و در جمع کودکان و نوجوانان پر از شور و حرارت زندگي قرار بگيرند، چنان روحيه‌اي پيدا مي‌کنند که مي‌توانند با آن روحيه، برخي از فعاليت‌هاي مفيد و موثر براي افزايش طول عمر مانند ورزش يا پياده‌روي در پارک را از سر بگيرند.
وزن 
اگر از اضافه‌وزن و چاقي رنج مي‌بريد، احتمال ابتلا به انواع ناراحتي‌هاي قلبي، سرطان و ديابت هم در شما زياد است. با اين حساب نبايد اميد چنداني به بالارفتن سنتان داشته باشيد. اين را براي هوشيار شدنتان گفتيم، نه ترسيدنتان! يک راه براي اينکه عمر طولاني و سالمي داشته باشيد اين است که شاخص توده بدني يا همان BMIتان را به زير 25 برسانيد و حتما مي?دانيد که BMI (شاخص توده بدني) از تقسيم وزن (برحسب کيلوگرم) بر مجذور قد (برحسب متر) به دست? مي?آيد.
کار 
دور کارهاي سخت و پر از استرس را خط بکشيد، در غير اين صورت توقع يک زندگي طولاني و سلامت نداشته باشيد. هرچقدر سختي و استرس کارتان بيشتر باشد، فشارهاي رواني اجازه داشتن يک زندگي سالم و طولاني را به شما نخواهند داد. شايد يکي از دلايل طول عمر بيشتر زنان نسبت به مردان، سبک‌‌تربودن کارهايشان باشد. از همين امروز کمي فکر مال دنيا را از سرتان بيرون کنيد و با شروع کردن مطالعه يک کتاب يا قدم‌زدن در پارک، درگيري‌هاي ذهني مربوط به شغلتان را کاهش دهيد.
سلامت 
سيگار نکشيد، ورزش کنيد، درست غذا بخوريد و دور مصرف مشروبات الکلي و مخدرها را خط بکشيد تا عمر بيشتري داشته باشيد. براساس نتايج تحقيقاتي که محققان آمريکايي روي بيش از 17 هزار زن و مرد انجام داده‌اند، شانس افزايش طول عمر در افرادي که اين 4 عادت خوب را دارند، بيشتر از ديگران است. آنها مي‌گويند اگر از 17 سالگي به بعد، سيگار نکشيد و خورد و خوراک مناسبي داشته باشيد، امکان مردنتان تا پيش از سن پيري 63 درصد کاهش مي‌يابد. همچنين احتمال ابتلا به انواع سرطان‌ها و ناراحتي‌هاي قلبي که از مهم‌ترين عوامل مرگ‌وميرها هستند، با داشتن يک زندگي سالم تا 57 درصد کاهش مي‌يابد. پيروي از الگوي مناسب در زندگي مي‌تواند خطر مرگ‌هاي پيش از دوران پيري را 63 درصد در خانم‌ها و 62 درصد در آقايان کاهش دهد. 
منابع:‌ WebMD, WHO, CDC
اميد به زندگي يعني?چه؟
| دکتر احمدعلي کامراني| اميد به زندگي، متوسط سال‌هايي است که يک فرد مي‌تواند انتظار زندگي داشته باشد و بسته به جامعه‌اي که در آن زندگي مي‌کند و بسته به سطح علم، تمدن و فرهنگ آن جامعه متغير است. اميد به زندگي در مقاطع متفاوتي تعريف مي‌شود. به‌طور مثال، اميد به زندگي در بدو تولد يا اميد به زندگي در سن 65 سالگي. اگر شما بتوانيد آماري از اميد به زندگي افراد را طي سال‌هاي گذشته و امروزه به دست آوريد و با هم مقايسه کنيد، متوجه بهبود قابل‌توجهي در اين اعداد و آمار مي‌شويد. دليل اين امر هم پيشرفت علم و تمدن و بالا رفتن سطح فرهنگ مردم است. براساس داده‌هاي مرکز آمار ايران، در سال 1375 اميد به زندگي در بدو تولد براي زنان 67/7 سال و براي مردان 65/9 سال بوده است. صحبت ما فقط درمورد اميد به زندگي نيست. عامل بسيار مهمي که گاه توجهي به آن نمي‌شود، اميد به زندگي بدون عجز و ناتواني است؛ ارزش اين اميد به زندگي بسيار از حالت قبلي بيشتر است. همه مي‌دانيم افزايش طول عمر در صورتي که با معلوليت، ناتواني و عجز همراه باشد و باعث درد و رنج خود فرد و اطرافيان او شود، ارزش زيادي ندارد. اين شاخص بيشتر سطح بهداشت عمومي و توانمندي‌هاي درماني و پيشگيري يک جامعه را نشان مي‌دهد زيرا امکان دارد افرادي به‌طور ژنتيکي عمر طولاني داشته باشند ولي در جامعه‌اي که هنوز به تمام استانداردهاي بهداشتي دست نيافته است، به دلايل مختلف صدمه‌هاي جبران‌ناپذيري بر اعضاي جامعه وارد شود و باقي عمر گران‌بهاي خود را با معلوليت سپري کنند. اينجاست که طبيبان بايد روي بيماران گروه سني سالمند تمرکز و فعاليت و با ارزيابي دقيق، درمان به موقع و مراقبت ممتد، سلامت سالمندان را بيمه کنند. ما به برنامه‌ريزي همه‌جانبه براي جمعيت سالمند که در چند دهه آينده بر تعداد آنها به شدت افزوده مي‌شود، نياز داريم. پيشگيري و آموزش صحيح متضمن سلامت و شادابي و بالارفتن اميد به زندگي بدون عجز و ناتواني در آنها خواهد شد.